Jak w każdym uniwersum, na Rosharze toczą się wojny, co determinuje konieczność utrzymywania wojsk i odpowiedniego wyposażenia. Poniżej znajduje się zestawienie broni zaczepnej i obronnej używanej przez oddziały z Archiwum. Oczywiście, Odpryski zostaną potraktowane szczególnie.

Podstawową bronią zaczepną regularnych oddziałów wojskowych w armii Alethkaru jest włócznia. Piechota wyposażona jest w dwa rodzaje włóczni, krótkie i długie. Włócznia długa prawdopodobnie jest konstrukcji klasycznej, o drzewcu długości około 1,8-2m i grocie 30-50 cm, włócznia krótka ma krótsze drzewce, gdyż służy do walki w zwarciu, prawdopodobnie krótsze od 1,5m. Oddziały, złożone z ciemnookich nie noszą mieczy, co najwyżej noże. Włócznia używana jest do walki sama, w walce w rozproszeniu, lub w parze z tarczą, w przypadku walki w szyku. Standardowy szyk Alethich to tarczownicy z krótkimi włóczniami w pierwszym rzędzie a żołnierze z długimi włóczniami w drugim. Styl walki pojedynczo prawdopodobnie bardziej zbliżony jest do azjatyckich sztuk walki tą bronią. Czasem praktykowane jest rzucanie włóczniami (prawdopodobnie krótkimi), co z kolei upodabnia tę broń do rzymskiego pilum. Jest to też najlepsza broń do powstrzymania szarży kawalerii. Praktycznie nie nadaje się do walki z ludźmi opancerzonymi w pełne zbroje płytowe, nie mówiąc o walce z Odpryskowymi. Spoiler dot. Syl: Sylphrena przyjmowała postać włóczni, gdy Kaladin używał jej jako swojego Ostrza – jest to jak na razie jedyny znany przypadek Włóczni Odprysku.

Weteran chwycił Cenna i wepchnął go w sam środek szyku. Ludzie Kaladina opuścili włócznie i wyciągnęli tarcze w chwili, kiedy wrogowie ruszyli w ich stronę. Przeciwnik nie nacierał w szyku, nie utrzymywał długich włóczni na tyłach, a krótkich włóczni na przedzie. Wszyscy biegli razem, wrzeszcząc gorączkowo. […]

Czy tak naprawdę wyglądała bitwa? Szkolenie przygotowało Cenna do walki w długich szeregach, ramię przy ramieniu. Nie na taki bezład, tak brutalne pandemonium.

Wlocznia_Cold_Steel_Assegai_Spear-Long_Shaft_95ES
© goods.pl
princeps
Rzymski wojownik o uzbrojeniu i sposobie walki zbliżonym do Alethich

Bronią używaną przez ciężkie oddziały piechoty szturmowej są młoty i topory. Obie bronie obuchowe są konstrukcyjnie podobne, składają się z żeleźca i styliska. Żeleźce topora tworzy ostrze z przynajmniej jednej strony, żeleźce młota jest tępe, choć może być z jednej strony zakończona kolcem, tzw. dziobem.. Oba rodzaje broni stanowią podstawę uzbrojenia ciężkiej piechoty, zarówno ludzi jak i parshendich. Piechota uzbrojona w młoty jest w stanie powalić Odpryskowego, dzięki bardzo dużym obrażeniom i masie broni. Młoty są również wyposażeniem Odpryskowych – broń ta jest tak ciężka, że dźwignięcie jej bez Pancerza Odprysku jest niemożliwe. Zazwyczaj używają ich Odpryskowi posiadający jedynie Pancerz, dla pełnych Odpryskowych jest raczej bronią drugorzędną – choć w pewnych sytuacjach jest bardziej użyteczny niż Ostrze Odprysku, np. gdy trzeba przebić się przez tłum wrogów blokujących drogę. Młotów takich używali między innymi arcyksiążęta Dalinar i Sadeas, a także Elit Ruthar czy Jakamav. Spoiler dot. finału 2. tomu: W czasie walki między Kaladinem a Szethem Syl raz przyjmuje postać młota, co może znaczyć, że mogą istnieć prawdziwe Młoty Odprysku.

Sam Dalinar w to wątpił. W końcu wyszedł na plac zbiórki, peleryna łopotała za jego plecami, a pancerne trzewiki uderzały o kamienie. Nie musiał długo czekać na młot – dwaj mężczyźni wkrótce przyciągnęli wózek, na którym leżał. Spoceni żołnierze zdjęli go z wózka – trzonek miał grubość nadgarstka, a żeleźce w przekroju było większe od męskiej dłoni. Dwaj mężczyźni z trudem go unosili.

Dalinar chwycił młot dłonią w pancernej rękawicy i wsparł go na ramieniu. (…)metalowy trzon został starannie owinięty skórą.

Alethyjscy włócznicy w skórzniach i napierśnikach napierali łukiem na wojowników Parshendich. Większość przeciwników walczyła toporami lub młotami, choć nieliczni posługiwali się mieczami i pałkami.

Bronią oczywiście ukazaną i używaną są miecze. O ile najwięcej czasu poświęcone jest Ostrzom Odprysku, mającym postać wielkich mieczy, w Sadze znajdują się, lub są wspomniane , inne, zwyczajne miecze. Miecz w vorińskich królestwach jest bronią jedynie jasnookich. Ciemnoocy nie mają prawa nosić mieczy, używać ich w walce czy ćwiczyć sztukę szermierki. Co ciekawe, w królestwach Makabaków miecz jest bronią jedynie „ostatniej potrzeby” gdyż tam walkę prowadzi się raczej na dystans.

– Mężczyźni, którym zabrania się używać miecza, bo mają zbyt niskie pochodzenie – powiedział Zahel. – Nawet po tych wszystkich latach uważam to za głupotę. W mieczach nie ma nic świętego. W niektórych sytuacjach sprawdzają się lepiej, w innych gorzej.

Thaylenowie mają własny, tradycyjny rodzaj miecza o nazwie gtet. Jest to długi, jednoręczny miecz o ostrzu w kształcie klina i tak skonstruowanej rękojeści, że klinga rozpoczyna się tuż za kostkami palców, a część rękojeści można oprzeć o nadgarstek w celu pewniejszego chwytu.

Unkalaki również mają tradycyjne miecze, używane przez ich wojowników – czyli czwartych synów. Wielkie miecze Unkalakich są mieczami dwuręcznymi, prawie wielkości Ostrzy Odprysku. Nie wiadomo, czy mają klingi proste, jak standardowe wielkie miecze, czy płomieniste, jak miecze zwane flamberg. Bardziej prawdopodobna jest ta druga możliwość.

Oczywiście, Ostrza Odprysku są mieczami. Zasługują jednak na osobne omówienie.

W vorińskiej tradycji militarnej jest opracowane 10 szermierczych styli, zwanych Postawami. Każda Postawa związana jest z jedną z dziesięciu Esencji i w pewien określony sposób determinuje styl walki. Postawy które są znane:

  1. Postawa Wiatru, odpowiadająca Esencji Zefir. Charakteryzuje ją majestatyczność, duży nacisk na uniki i ogólną efektowność. Raczej ofensywna. Ciosami preferowanymi są szerokie, poziome cięcia. Postawa, jaką przyjmuje szermierz na początku walki to wysunięta jedna noga, łokcie skierowane w bok, a ostrze, przy dwuręcznym chwycie, skierowane do tyłu i do góry.
  2. Postawa Dymu, odpowiadająca Esencji Wapor. Najważniejszym założeniem tej postawy jest pozostawanie w ciągłym ruchu. Dobrze nadaje się do walki z przeciwnikiem przeważającym liczebnie, ale o gorszym wyszkoleniu. Preferowanymi ciosami są proste pchnięcia, często też stosowane są proste cięcia. W tej postawie można walczyć, trzymając w niedominującej ręce broń dodatkową. Mocno ofensywna Postawa. Najbardziej przypomina klasyczną postawę szermierczą – jedna stopa wysunięta, broń wycelowana do pchnięcia.
  3. Postawa Płomienia, odpowiadająca Esencji Iskra. Charakteryzuje ją duża szybkość przeprowadzania ataków, założeniem jest gwałtowność, wręcz furia. Przeznaczona raczej do walki bronią jednoręczną. Postawa jest skrajnie ofensywna, nie jest przystosowana do dłuższej obrony, zmuszony do niej użytkownik może łatwo upuścić broń. Postawa szermierza to stopy w linii, równolegle, jedna dłoń na rękojeści broni, a druga na klindze.
  4. Postawa Żelaza, odpowiadająca Esencji Blacha. Ta postawa stawia na brutalną siłę przeprowadzania ataków przełamujących obronę przeciwnika. W tej postawie można również walczyć bez użycia broni, jedynie wręcz. Mocno ofensywna. Ciosami preferowanymi są mocne cięcia znad głowy lub znad ramienia. Szermierz przyjmując tę postawę podnosi ręce z bronią na poziom głowy, ostrze poziomo.
  5. Postawa Kamienia, odpowiadająca Esencji Piarg. Ta postawa wyjątkowo kładzie nacisk na parowanie ciosów przeciwnika, nie na uniki, oraz na mocne, proste ataki przełamujące. Ciosami preferowanymi są, tak jak w Postawie Żelaza, mocne ciosy znad głowy. Postawa raczej defensywna. Przyjmując tę Postawę, szermierz wysuwa ręce przed siebie i kieruje ostrze w górę.
  6. Postawa Pnącza, odpowiadająca Esencji Miąższu. Ta postawa stawia na elastyczność i ostrożną pracę nóg zapewniającą stabilność. Raczej defensywna.

Oprócz broni do walki wręcz stosuje się też broń do walki na dystans.

Podstawową bronią są łuki – przy czym jest to broń typowo wojskowa, bo strzały z łuków nie nadają się do polowań na silnie opancerzoną zwierzynę. Stosowane łuki są łukami prostymi u ludzi, Parshendi z kolei używają łuków kompozytowych, trójwarstwowych. Nie znamy materiałów, z jakich są wykonane łęczyska.

Na oczach Kaladina pierwszy rząd Parshendich ukląkł. Trzymali w rękach krótkie łuki. Nie długie łuki, które strzelały wysoko i daleko. Krótkie łuki refleksyjne, strzelające prosto, szybko i mocno.

Istnieje też łuk wyłącznie dla Odpryskowych. Mający łęczysko wykonany ze stali i wyposażone w fabrial zapobiegający odkształceniu łuk może być naciągnięty jedynie przez człowieka wyposażonego w Pancerz Odprysku. Strzela pociskami grubymi na 3 palce, co będzie odpowiadało mniej więcej 5 cm oraz długimi na około metr.

Zabrali wielkie łuki – duże stalowe łuki o grubych cięciwach i tak dużej sile naciągu, że tylko Odpryskowi mogli z nich korzystać. Strzelały pociskami grubymi na trzy palce.

4

Ref

Inną bronią do walki na dystans są proce. Ta prosta konstrukcyjnie broń charakteryzuje się dużą siłą rażenia. Popularna jako broń zarówno myśliwska jak i wojenna. Parshendi mieli oddziały wyposażone w duże proce, do których pociski były wielkości ludzkiej głowy. Była to broń przeznaczona do walki z Odpryskowymi, ciężkie pociski mogły poważnie uszkodzić Pancerz.

Coś ciężkiego uderzyło w jego zbroję i odbiło się od niej, a z miejsca połączenia na ramieniu uniosła się niewielka chmurka Burzowego Światła. Dalinar zaklął i uniósł dłoń dla ochrony twarzy, po czym rozejrzał się po okolicy. Tam, pomyślał, patrząc na pobliską formację skalną, gdzie grupa Parshendich poruszała ogromne proce. Kamienie wielkości głowy wbijały się po równo w Parshendich i Alethich, choć Dalinar był wyraźnie celem.

sling_shot_103

Parshendi używają jeszcze jednej broni dystansowej – dmuchawki. Nie jest to jednak broń wojskowa, jedynie myśliwska, do polowań na drobną zwierzynę. Broń ma kształt długiej na około metr drewnianej rurki, z której strzela się wydmuchując małe strzałki za pomocą własnego oddechu. Pociski do tej broni zwykle bywają zatrute. Broń ma mały potencjał militarny, ale przez ludzi bywa używana do skrytobójstwa, np. przez Iyatil.

– To dmuchawka Parshendich – zauważył Mraize. – Jak sądzisz, co to o nich mówi, nożyku?

– Z pewnością nie służy do polowania na duże zwierzęta – powiedziała Shallan. – Co ma sens. Jedynymi wielkimi zwierzętami w tej okolicy są przepastne bestie, którym Parshendi podobno oddają cześć jak bogom.

Oprócz broni zaczepnej trzeba wymienić broń obronną.

Przede wszystkim jest to tarcza, drewniana wzmacniana okuciami płyta przeznaczona do odbijania ciosów. Tarcze są wyposażeniem piechoty, razem z włócznią służą do walki w dużych formacjach. Jasnoocy również używają tarcz, gdy walczą za pomocą zwykłych mieczy.

W Jah Keved wykorzystano technikę wzmacniających fabriali, żeby stworzyć metalowe tarcze mogące wytrzymać kilka ciosów Ostrzem Odprysku. Zostały one nazwane Półodpryskami. Mają romboidalny kształt i są dość ciężkie.

Król uderzył, lecz Shin odskoczył do tyłu i wylądował między Odpryskowymi. Usłyszał kroki na zewnątrz. Spojrzawszy w tę stronę, zobaczył ludzi wlewających się do sali. Nieśli charakterystyczne tarcze w kształcie rombów. Półodpryski. Szeth słyszał o tych nowych fabrialach, zdolnych powstrzymać Ostrze Odprysku.

Piechota zawsze używa hełmów, jednak nie wiadomo nic o typie tego wyposażenia. Prawdopodobnie są to szyszaki lub łebki. Do zbroi płytowej kompletem jest prawdopodobnie łebka z zasłoną (przyłbica) lub hełm wielki.

Pancerzami standardowo używanymi przez ciemnooką piechotę są kaftany z utwardzonej skóry, o stosunkowo niskiej skuteczności. Ciężka piechota używa kolczug w formie kaftanów, lub pancerzy płytowych na tułów, czyli kirysów. Jedynie jasnoocy oficerowie wysokiej rangi noszą pełne zbroje płytowe, okrywające całe ciało.

Kaladin rozejrzał się po polu walki. Pośród wrogich szeregów utworzyła się luka, w której ukazał się mężczyzna na białym koniu, wymachujący potężną maczugą. Miał na sobie pełną zbroję płytową, wypolerowaną i emanującą srebrnym blaskiem.

ODPRYSKI

Należy oczywiście omówić magiczną broń uniwersum, czyli Ostrza i Pancerze Odprysku.

Ostrza Odprysku. Wygląd

Ostrza Odprysku zazwyczaj mają postać mieczy. Większość jest długa na sześć stóp (około1,8 m) i zasadniczo występują w dwóch wariantach – jednosiecznego, lekko zakrzywionego ostrza oraz prostego, obusiecznego ostrza. Oba rodzaje mieczy mogą mieć krawędź ostrza prostą (jak Ostrze króla Elhokara) lub płomienistą (jak klinga Adolina) choć zwykle to zakrzywione mają klingi płomieniste, a proste nie. Istnieją też mniejsze, jednoręczne Ostrza. Każde Ostrze Odprysku ma unikatowy kształt, często na klindze widnieją różne wzory lub glify. Zazwyczaj mają barwę srebrzystą. W głowicę rękojeści mają wprawiony klejnot.

Powstanie i właściwości ( spoiler z finału 2. tomu)

Ostrza Odprysku powstały jako fizyczne manifestacje sprenów związanych Więzią z Mocowiązcami. Każde Ostrze to fizyczna postać sprena w Krainie Materii. Gdy Mocowiązcy zerwali więzi, spreny zginęły, jednak ich fizyczne manifestacje pozostały w Krainie Materii. Początkowo miecze istniały jedynie w świecie materialnym, jednak wprawienie klejnotu pozwoliło na szczątkowe odbudowanie więzi oraz częściową restaurację sprena – co pozwala na przywoływanie Ostrza, choć trwa to dziesięć uderzeń serca, gdyż pozostałość esencji sprena synchronizuje się z sercem właściciela. Ta szczątkowa więź powoduje, że spreny nie są całkiem martwe, bardziej można porównać ich stan do ciągłej agonii.

Ostrze Odprysku istnieje zarówno w Krainie Materii jak i (prawdopodobnie) w Krainie Ducha. Ponieważ jest fizyczną manifestacją sprena, czyli ożywionej idei będącej częścią mocy Honoru, stanowi właściwie ideę ostrza i ostrości, co sprawia, że dopóki jest w ruchu może przeciąć każdą fizyczną substancję. Nie przecina jednak substancji ożywionej – w konacie z żywym ciałem ostrze rozprasza się w mgłę w Krainie Materii, jednak oddziałuje na duszę stworzenia, odcinając ją w Krainie Ducha. Powoduje to zabicie ciała bez widocznych uszkodzeń – wyjątkiem jest cios śmiertelny, którego skutkiem na ciele zabitego są wypalone oczy.

Ostrza Odprysku, które są związane z posiadaczem, przybywają na jego wezwanie bezpośrednio do jego dłoni. Prawdopodobnie związane, ale nie przyzwane ostrza przebywają w całości w Krainie Ducha. Proces przyzywania Ostrza trwa Dziesięć Uderzeń Serca w przypadku ostrzy martwych. Ostrza żyjące, będące związanymi sprenami, przybywają na wezwanie niezwłocznie. Jeśli Ostrze Odprysku zostanie upuszczone, samoczynnie znika, rozpływa się we mgle, chyba że posiadacz nakaże mu pozostać. Taki mentalny kontakt pozwala na wypożyczanie Ostrzy, jak również na rzucanie nimi.

Martwe Ostrza mają postać wielkich mieczy. Żywe spreny mogą jednak zmieniać kształt swojej fizycznej manifestacji w zależności od potrzeby, jak robiła Syl, przyjmując w czasie walki Kaladina z Szethem postaci miecza, włóczni, halabardy, młota i noża, lub Wzór, który zmniejszył się do rozmiarów noża, gdy Shallan wykuwała schronienie przed Arcyburzą.

Ostrza Odprysku nie można stępić ani złamać. Właściwie nie zginają się, tak że na płazie może się oprzeć całym ciężarem mężczyzna w Pancerzu Odprysku i wykorzystać je jako odbicie do skoku.

odprysk
Tor Books

OSTRZA HONORU

Na specjalną wzmiankę zasługują Ostrza, Honoru, broń będąca częścią mocy Honoru/Tanavasta. Mają wszystkie właściwości Ostrza Odprysku, a dodatkowo, choć same są martwe, zapewniają posiadaczowi możliwość Wiązania Mocy, czyniąc go Mocowiązcą, choć użytkownik potrzebuje znacznie większych ilości Burzowego Światła niż Mocowiązca, którego moce wynikają z więzi ze sprenem. Ostrzy Honoru było tylko dziesięć i pierwotnie należały do Heroldów Wszechmocnego. Aktualnie siedem jest w Shinovarze, jedno, zdobyte przez Kaladina na Szecie, w Urithiru. Nie wiadomo gdzie są pozostałe dwa, być może Nalan’Elin zachował swoje.

Wpływ na Mocowiązców

Ludzie związani Więzią Nahel z inteligentnymi sprenami mają bardzo duże problemy z używaniem martwych Ostrzy Odprysku. Wiąże się to z faktem, że dzięki więzi z żywym sprenem mają umysł wyczulony na kontakt z istotami z Krainy Umysłu, przez co przy kontakcie z martwym Ostrzem słyszą w swoim umyśle ciągły agonalny krzyk tego prawie martwego sprena. Wrażenie jest tak silne, że praktycznie całkowicie paraliżuje Mocowiązcę, utrudniając mu nawet poruszanie się. Mocowiązca może wykonywać proste czynności, ale walka jest dla niego niezwykle trudna.

Znane Ostrza i ich posiadacze:

Sylphrena – żywe Ostrze, związana z Kaladinem. Zwykle przyjmuje postać Włóczni z glifami wzdłuż grotu. Emanuje błękitnym blaskiem.

Wzór – żywe Ostrze, związany z Shallan. Przyjmuje postać niedużego (zapewne wielkości mniej więcej długiego miecza, czyli do 1,1 m) miecza z wygrawerowanym dziwnym wzorem na całej długości ostrza. Emanuje purpurowym blaskiem.

Glys – żywe Ostrze, związany z Renarinem. Nie ukazał się dotąd.

Renarin jest również związany z martwym Ostrzem Odprysku, które wcześniej należało do Salinora Eveta, zdobyte przez jego brata Adolina.

Ivory (Kość Słoniowa) – żywe Ostrze, związany z Jasnah. Postać jaką przyjmuje to miecz, długi i wąski.

Wyndle – żywe Ostrze, związany ze Zwinką. Nie ukazał się dotąd.

Dawca Przysięgi – Pierwotnie należące do Dalinara, potem do Sadeasa, aktualnie na jednym z tarasów Urithiru, pozbawione właściciela. Długie na sześć stóp, lekko zakrzywione, szerokości dłoni, ząbkowane przy rękojeści. Sztych zakończony hakiem.

Budzący Słońce – Ostrze króla Elhokara. Długi i wąski obosieczny miecz o dużym jelcu, wzdłuż klingi ma wygrawerowane dziesięć podstawowych glifów.

Ognista Burza – Ostrze króla Gavilara. Aktualnie nie ma posiadacza, używany jest do szkolenia ludzi w posługiwaniu się Ostrzami Odprysku. Długi i szeroki obosieczny miecz, wzdłuż klingi ma wygrawerowany wzór przypominający płomienie, sama klinga również ma kształt płomienisty.

sha
O lewej: Dawca przysięgi, Budzący słońce, Ostrze Gavilara

Ostrze należące do Adolina Kholina, któremu nie nadał imienia. Jednosieczna klinga, o krawędzi ostrza płomienistej, ząbkowana wzdłuż tylca.

To Ostrze miało istnieć po śmierci Adolina. Nie był jego właścicielem. Jedynie na jakiś czas je wypożyczył.

Jego powierzchnia była surowo gładka, długa i kręta jak węgorz, a ząbkowanie wzdłuż tylca przypominało rosnące kryształy. Wyglądał jak powiększona wersja standardowego miecza i był nieco podobny do olbrzymich dwuręcznych mieczy, którymi posługiwali się Rogożercy.

Ostrze należące do Meridasa Amarama, wcześniej do Helarana Davara. Zakrzywione jednosieczne ostrze, tępa krawędź ma kształt fal lub płomieni.

Ostrze należące do Eshonai. Klinga płomienista, prawdopodobnie obosieczna i prosta.

Ostrze należące do Talenela’Elina, prawdopodobnie jego Ostrze Honoru. Długie i proste, przypominające wielki kolec. Później używał go Dalinar Kholin, choć nie jest pewne czy to było to samo Ostrze, gdyż opisywane jest inaczej, jako przypominające tasak, oraz miało wpływ na umysł Mocowiązcy tak samo, jak martwe Odpryski, a Ostrza Honoru nie mają tego wpływu.

Ostrze należące do króla Hanavanara, aktualnie los nieznany.

Ostrze należące do pierwszego Odpryskowego Strażnika króla Hanavanara, aktualnie los nieznany.

Ostrze należące do drugiego Odpryskowego Strażnika króla Hanavanara, aktualnie los nieznany.

Ostrze należące do Moasha. Obusieczne, środkiem klingi biegnie grawerunek w kształcie przeplatających się pnączy. Jedno z Ostrzy zdobytych w pojedynkach Adolina.

Ostrze należące do Oświeconego Teleba, aktualnie nie ma posiadacza.

Ostrze należące do Generała Khala, używane przez jego syna. Zdobyte w pojedynkach Adolina.

Ostrze należące do Arcyksięcia Aladara. Zwykle w walce używa go jeden z jego gwardzistów, Resi.

Ostrze należące do arcyksięcia Valama, aktualny los nieznany.

Ostrze należące do Liss.

Ostrze Honoru należące do Szetha, aktualnie w Urithiru, pozbawione posiadacza. Krótsze niż większość Ostrzy, klinga wąska, prosta i obosieczna.

Ostrze należące do Nalana’Elina, być może jego Ostrze Honoru.

Ostrza należące do Niebiańskich.

Ostrze Odprysku podarowane Szethowi po Odrodzeniu przez Nalana. Jedyne znane Ostrze Odprysku przechowywane w metalowej pochwie. Krótkie, można je nosić swobodnie na plecach. Klinga prosta, obusieczna, w kolorze czarnym, emanuje czarną mocą. Miecz jest inteligentny, nawiązuje telepatyczny kontakt z posiadaczem. Prawdopodobnie jest to międzyświatowy miecz o imieniu Szpon nocy.

PANCERZ ODPRYSKU

Pancerze Odprysku pochodzą z tych samych czasów co Ostrza Odprysku, jednak nie wiadomo w jaki sposób je otrzymano. Możliwe, że są rodzajem fabriala, równie prawdopodobne, że powstały na skutek więzi Nahel.

Pancerze Odprysku stanowią pełną ochronę ciała Odpryskowego. Poszczególne duże elementy Pancerza są ze sobą połączone bardzo misternie zbrojnikami przypominającymi lamelkowe. Każdy Pancerz jest inny, często pokryty glifami (może to sugerować, że powstał w podobny sposób co Ostrze). Posiadacze często malują je na kolory dla nich odpowiednie.

WŁAŚCIWOŚCI

* Pancerz Odprysku może wytrzymać ciosy Ostrzem Odprysku – jednak ilość ciosów jakie może przyjąć, jest ograniczona. Zwykłą bronią lub upadkiem z wysokości również można uszkodzić, a nawet zniszczyć Pancerz Odprysku, jeśli uderza się z wystarczająco dużą siłą. Zniszczony fragment Pancerza wybucha i rozpada się w kroplach roztopionego metalu. Jedynym elementem Pancerza, który jest jego słabym punktem niezależnie od sytuacji jest szczelina wzrokowa w hełmie.

* Pancerz Odprysku jest egzoszkieletem, zbroją wspomaganą. Oprócz zapewnienia użytkownikowi ochrony zwiększa jego szybkość, siłę i wytrzymałość. Pozwala poruszać się w nim bez ograniczeń siły własnej użytkownika – co jest ważne, gdyż sam Pancerz waży około 100 kamieni, czyli około 635 kg. Pozwala też wykonywać dalekie skoki (np. przeskoczyć Rozpadlinę), dźwigać ciężkie, wielosetkilowe przedmioty, a nawet je rzucać a także biegać z dużymi prędkościami.

* Pancerz czerpie swoją siłę z Burzowego Światła, gromadzonego w klejnotach umieszczonych w napierśniku. Gdy jest uszkadzany, Burzowe Światło wydostaje się przez pęknięcia powstałe na skutek uderzeń. Jeśli Światło wydostanie się całe, Pancerz nie może dłużej działać – określa się to jako „zablokowanie” Pancerza –Użytkownik zostaje zamknięty wewnątrz skorupy zbyt ciężkiej by mógł jej używać. Jeśli klejnoty są uszkodzone, osłabione, to w czasie dużego wysiłku mogą popękać i utracić Światło pozbawiając Pancerz zasilania. Ponieważ źródła energii Pancerza są w napierśniku, jeśli jakiś element zostanie od niego odłączony, przez zniszczenie innego, łączącego elementu, to element ów automatycznie zostaje pozbawiony zasilania i musi zostać odrzucony – najczęściej dotyczy to rękawicy, zrzucanej po zniszczeniu karwasza. Gdy zostanie zniszczony nagolennik, walka staje się niemożliwa, gdyż wojownik nie może ustać na jednej nodze okrytej Pancerzem, a drugiej pozbawionej wspomagania. Jeśli to napierśnik zostanie zniszczony, Pancerz traci zasilanie i walka staje się niezwykle trudna, właściwie niemożliwa.

* Pancerz Odprysku ma zdolność regeneracji uszkodzeń. Jeśli zniszczone elementy Pancerza będą miały zapewniony stały dopływ Burzowego Światła, to odrosną w takiej samej formie. Często jednak powoduje to pękanie klejnotów, w związku z dużymi ilościami Światła, jakie pobiera Pancerz do regeneracji.

* Pancerz Odprysku dopasowuje się do aktualnego użytkownika, poszczególne elementy samoczynnie zapinają się w czasie ubierania, dobierając najlepsze napięcie elementów zapinających.

* Pancerz wspomaga również równowagę użytkownika, pomagając zachować pozycję pionową, lub odzyskać ją po dezorientującym upadku.

* Pancerz umożliwia użytkownikowi używanie zmysłu dotyku, palce ubrane w Pancerz są tak samo wrażliwe, jak nagie.

* Hełm Pancerza Odprysku jest częściowo przezroczysty od środka, poprawiając pole widzenia, choć nadal konieczna jest szczelina wzrokowa. Hełm potrafi też regulować ilość światła, jaka ma dotrzeć do oczu użytkownika z określonego kierunku, efektywnie zapobiegając oślepieniu go nagłym błyskiem.

* Pancerz Odprysku chroni użytkownika przed jakimkolwiek bezpośrednim oddziaływaniem za pomocą Wiązania Mocy.

Znani Użytkownicy Pancerzy:

* Dalinar Kholin. Oddał Pancerz i już go nie nosi. Pancerz nie był pomalowany, miał naturalną barwę stali.

* Adolin Kholin. Jego Pancerz jest niebieski.

* Renarin Kholin. Używa Pancerza należącego wcześniej do ojca.

* Król Elhokar Kholin. Jego Pancerz jest złoty.

* Gavilar Kholin. Jego Pancerz jest błękitny. Po śmierci króla używany do szkolenia Odpryskowych i wypożyczany do pojedynków tym, którzy swojego Pancerza jeszcze nie zdobyli.

* Torol Sadeas. Jego Pancerz jest czerwony.

* Eshonai. Jej Pancerz jest srebrzysty.

* Meridas Amaram. Pancerz należał wcześniej do Helarana Davara, zdobył go Kaladin. O kolorze złocistym.

* Arcyksiążę Aladar. Zazwyczaj na czas bitwy oddaje Pancerz jednemu ze swoich gwardzistów, Resiemu.

* Moash. Jego Pancerz należał wcześniej do Abrobadara, jest to jeden z Pancerzy zdobytych w pojedynkach Adolina. Jest pomarańczowy.

* Oświecony Teleb. Miał jeden z Pancerzy zdobytych w pojedynkach Adolina, który wcześniej należał do Eranniva. Jego Pancerz został utracony gdy Odpryskowy został powalony w czasie bitwy o Narak. Nie wiadomo, jaki los go spotkał po uderzeniu dwóch burz. Był w kolorze stalowym, z wyjątkiem pomalowanego na czarno napierśnika, później pojawia się informacja że kolor pancerza Teleba to srebrny, więc możliwe że go przemalowano.

* Generał Khal. Pancerz nosi jego syn. Jest to jeden z Pancerzy zdobytych w pojedynkach Adolina.

* Rust Elthal. Ma jeden z Pancerzy zdobytych w pojedynkach Adolina.

* Serugiadis. Ma jeden z Pancerzy zdobytych w pojedynkach Adolina.

* Pierwszy gwardzista króla Hanavanara. Los Pancerza nieznany po śmierci posiadacza.

* Drugi gwardzista króla Hanavanara. Los Pancerza nieznany po śmierci posiadacza.

  • Nezus

    świetny artykuł
    pozdrawiam!!

  • AD

    Dobra robota, masa informacji. Kolejny ciekawy artykuł!
    Nie mogę się doczekać kolejnych tomów archiwum

  • Chainekken

    Taki artykuł mógł powstać tylko dzięki czystej pasji, którą jak najbardziej podzielam. Jestem pod wrażeniem rzetelności i dokładności opisu, ktoś tu się naprawdę napracował. Cieszę się że pewnego jesiennego wieczoru odkryłem tę stronę,od tamtej pory pochłaniam każdy kolejny artykuł 🙂 ŚWIETNA robota!

  • Michał

    Zastanawiam się, czy Świetlisty mógłby „wciągnąć” Burzowe Światło z klejnotów zasilających Pancerz Odprysku przeciwnika? Pewnie nie, bo trochę za szybko kończyłoby walkę 🙂

  • Sprzedam_odpryski

    Wyndle ukazyje się w Bezkresie na 632 str jako srebrzysta laska, apóźniej jako widelec 😀

  • Kłamca

    Czy klejnoty zasilające Pancerz Odprysku tracą Burzowe Światło tak jak zwykłe kule i trzeba je napełniać podczas Arcyburzy?

    • http://drogakrolow.pl/ Odpryskowy

      tak.

      • Szeth-syn-syn-Vallano: Kłamca

        Więc podczas Płaczu, gdy nie można Napełnić klejnotów, korzystanie z Pancerzy może okazać się kłopotliwe. To spore utrudnienie w walce i duża słabość, którą Pustkowcy powinni wykorzystać do pokonania ludzi…

        • Ing

          Z tego co pamiętam, czas „utrzymania” burzowego światła jest uzależniony od wielkości kamienia, te w pancerzach są spore więc raczej nie powinno być kłopotów z brakiem światła (no chyba że walki będą intensywne i kamieni zabraknie) ale takie samo ryzyko jest z brakiem światła dla świetlistych.
          Swoją drogą sokoro arcyburza pojawiła się w środku płaczu to prawdopodobnie został złamany kalendarz i tego płaczu już nie będzie (zwłaszcza że związał się z arcysprenem Dalinar.
          Kolejna sprawa że (tu tylko moje domysły nie poparte żadnymi źródłami) pancerze zapewne okażą się częścią sprena – pewnie dostępnego na którymś z wyższych poziomów „wtajemniczenia” i wtedy burzowe światło nie będzie potrzebne – jak do przywołania żywego ostrza lub będzie pobierało znacznie mniejsze ilości.
          Patrząc na wizje Dalinara (ze znikającym hełmem starożytnych świetlistych) myślę że kieruje nimi ta sama więź ze sprenem która umożliwia zmienię broni w czasie walki.

      • Wolępisaćjakogosć

        Czy wywalimy człowieka w pancerzu na arcyburzę to czy będą klejnoty się napełniać, ergo czy pancerz będzie dobrym schronieniem podczas burzy(klejnoty się napełniają pancerz sie naprawia)

        • http://drogakrolow.pl/ Odpryskowy

          dobre pytanie. Być może interferencja Pancerza nie pozwoli na napełnienie klejnotów w środku.